گریپ فروت و نقش آن در سلامتی کبد

گریپ‌فروت
حاوی آنتی‌اکسیدان‌هایی است که به‌صورت طبیعی از کبد محافظت می‌کنند. دو آنتی‌اکسیدان اصلی گریپ‌فروت نارینجنین (یا نارنژنین) و نارینجین (یا نارینژین) هستند. چندین تحقیق روی حیوانات نشان داده‌اند هردوی این آنتی‌اکسیدان‌ها از آسیب‌ به کبد جلوگیری می‌کنند.
گریپ‌فروت به دو روش از کبد حفاظت می‌کند:
۱٫ کاهش دادن التهاب
۲٫ محافظت از سلول‌ها.
تحقیقات نشان داده‌اند این آنتی‌اکسیدان‌ها می‌توانند فیبروز کبدی را کاهش بدهند. فیبروز کبدی بیماری‌ای است که در آن بافت‌های متصل اضافی در کبد رشد می‌کنند. این مشکل معمولا به‌خاطر التهاب مزمن به‌وجود می‌آید.
به‌علاوه آزمایش روی موش‌هایی که تغذیه‌ی پُرچربی داشتند نشان داده است نارینجنین میزان چربی درون کبد را کاهش می‌دهد. نارینجنین همچنین آنزیم‌های لازم برای چربی سوزی را افزایش می‌دهد. این می‌تواند از جمع‌شدن چربی اضافی در کبد جلوگیری کند. نهایتا آزمایش‌ها ثابت کرده‌اند در موش‌های صحرایی نارینجین توانایی سوخت‌وساز الکل را بیشتر می‌کند و برخی از تأثیرات منفی آن را نیز از بین می‌برد.
تابه‌حال تحقیقی درمورد خود گریپ‌فروت یا آب گریپ‌فروت انجام نشده است. تمام تحقیقات درمورد مواد مغذی موجود در گریپ‌فروت بوده‌اند. به‌علاوه تقریبا تمام تحقیقات انجام‌شده درمورد آنتی‌اکسیدان‌های گریپ‌فروت روی حیوانات بوده‌اند. ولی شواهد موجود نشان می‌دهند گریپ‌فروت می‌تواند از بروز آسیب و التهاب جلوگیری کند و کبد را سالم نگه دارد.
خلاصه: آنتی‌اکسیدان‌های موجود در گریپ‌فروت با کاهش التهاب و افزایش مکانیسم‌های دفاعی از کبد محافظت می‌کنند. اما درباره‌ی خود گریپ‌فروت یا آب گریپ‌فروت تحقیقات زیادی روی انسان‌ها انجام نشده است.
توصیه شخصی: مصرف گریپ فروت نه به صورت افراط ولی در رژیم غذایی تفراد قرار گیرد. این یک مکمل است و جایگزین دارو نمی باشد.

https://t.me/FattyLiverIr

سیروز صفراوی (پی بی سی) چیست؟

سیروز صفراوی یک بیماری مزمن خودایمنی است که کبد را تحت تاثیر می گذارد. به طور ساده باید گفت، در این بیماری بدن فکر می کند که مجاری صفراوی درون کبد اجسام خارجی بوده و سعی می کند که پوشش این مجاری را از بین ببرد. این مجاری برای جریان دادن صفرا از کبد طراحی شده اند، پس این آسیب خروج اسید های صفراوی را مختل می کند. سپس اسید های صفراوی از مجاری چکه کرده و به سلول های کبد اطراف شان آسیب می رسانند که باعث التهاب و زخم در کبد می شود.

درحالی که می دانیم عامل ژنتیکی ای باعث سیروز صفراوی است وهمچنین وضعیت خودایمنی افراد خانواده نیز بر آن تاثیر می گذارد، دلیل و درمان سیروز صفراوی هنوز مشخص نیست. ابزار تشخیص سیروز صفراوی آزمایش خون AMA ( آنتی بادی (پادتن) آنتی میتوکندری) است و ۹۵% اوقات دقیق است.

اورسودیول (Ursodeoxycholic Acid) در حال حاضر تنها داروی تایید شده برای سیروز صفراوی است. این یک نمک صفراوی است که صفرا را قادر می سازد تا از کبد تخلیه شود، سرعت پیشرفت بیماری را در خصوص تغییر سلول کم می کند، و اغلب منجر به نتایج پایین تری در آزمون ها عملکرد کبد می شود. برای بهبود بیشتر علائم سیروز صفراوی دارو های دیگری هم وجود دارند.
چند حقیقت درباره ی سیروز صفراوی:

بسیاری از بیماران سیروز صفراوی هیچ گاه دچار سیروز نمی شوند.

به ازای هر مرد، نه زن دچار سیروز صفراوی هستند.

مسن ترین عضو بنیاد پی بی سی به هنگام مرگ ۱۰۳ سال داشت. او *با* سیروز صفراوی اش مرد و نه *از* آن.

امید به زندگی بیمارانی که با اورسودیول سازگاری دارند، مشابه افراد معمولی می شود.

منبع: بنیاد پی بی سی

https://t.me/AutoimmunIr

قابل توجه بیماران:

من بارها تاکید کردم اسم قدیمی بیماری سیروز صفراوی اولیه بوده و چون بسیاری از بیماران دچار سیروز نمی شوند باید اسم دقیق ان به کار برده شود: کلانژیت صفراوی اولیه. دکتر علویان

هپاتیت خودایمنی چیست؟مختصر و مفید

هپاتیت خود ایمنی چیست؟
هپاتیت خودایمنی به معناي التهاب و بیمارشدن کبد (هپاتیت) به علت برخورد غیرطبیعی دستگاه ایمنی بدن (خودایمنی) میباشد. در شروع بیماري هیچگونه علامتی وجود نداردو بی سروصدا و به تدریج باعث پیشرفت آسیب به کبد و ایجاد مشکلات جدي براي کبد میشود. در صورتیکه این التهاب کبدي تشخیص داده نشود وبه موقع درمان نشود، کبد کم کم دچار نارسایی میشود.این بیماري در زنان جوان بیشتر از مردان دیده میشود و گاهی زمینه هاي ارثی در آن دیده میشود. هپاتیت خودایمنی یک بیماري عفونی یا مسري نیست و از شخصی به شخص دیگر منتقل نمیشود.
به چه بیماريهایی خودایمنی میگویند؟ دستگاه ایمنی از ما در مقابل عفونتها، میکروبها و هرعامل خارجی مضر دیگر دفاع میکند. در افرادي که بیماري خودایمنی دارند، سیستم ایمنی عضوهایی از بدن شخص را که باید به عنوان یک عضو خودي بشناسد و با آن کاري نداشته باشد، آنرا یک عضو خارجی شناسایی کرده و سعی میکند آنرا از بین ببرد. به این علت دستگاه ایمنی به آن عضو حمله میکند و در نتیجه التهاب و آسیب در آن عضوشروع میشود.
علایم هپاتیت خودایمنی:
در آغاز بیماري در اکثریت افراد کاملابًدون علامت می باشد. در بیشتر موارد علایم بالینی در مرحله پیشرفته بیماري طی هفته ها یا ماهها کم کم ظاهر میشود. شایعترین علایم اولیه، علایم یک سرما خوردگی شدید،احساس خستگی بیش از حد، احساس ناخوشی و همچنین درد عضلات و استخوانها است که معمولاً در صبحها بیشتر است. هنگامی که التهاب کبدي به سمت بدتر شدن پیشرفت میکند، زردي پوست و چشم وجود دارد. ادرار تیره شده، مدفوع امکان دارد کمرنگ شود (بیرنگ یا خاکستري رنگ) و احساس خارش و کاهش اشتها درشخص ایجاد میشود.
سایر علایم شامل بزرگی کبد،مشکلات پوستی، دردهاي استخوانی، دردشکم، تهوع و استفراغ هستند. بدون درمان،ادامه و طولانی شدن التهاب کبدي سبب آسیب به کبد شده که میتواند حتی تا نارسایی کبد پیش برود.
تشخیص هپاتیت خود ایمنی:
بسیاري از افرادي که در مراحل اولیه بیماري هستند، یا بدون علامتند و یا علایم مبهمی دارند.تشخیص معمولاً شامل آزمایش خون، تصویربرداري و نمونه برداري از کبد میباشد.
درمان هپاتیت خود ایمنی
تقریبا همیشه هپاتیت خودایمنی نیاز به درمان دارد.شروع هر چه زودتر درمان، سبب بهبود علایم و توقف آسیبهاي وارده به کبد شده و حتی گاهی اوقات به بهبود و برگشت صدمات ایجاد شده کبد می انجامد. درمان شامل داروهایی است که سبب کاهش التهاب و سرکوبکردن دستگاه ایمنی میشوند. امکان دارد درمان با مقدار کم در طول سالها (حتی تمام عمر)، بارها شروع و قطع شود.بعضی از افراد که شکل خفیف بیماري را دارند
ممکن است نیاز به گرفتن دارو نداشته باشند. افرادي که درمان دارویی آنها متوقف شده، باید به طور مرتب توسط پزشک خود معاینه و آزمایش شوند، تا در صورت بروز هرگونه علایم جدید، درمان دوباره شروع شود و پیشرفت بیماري متوقف گردد. به عنوان یک قانون کلی، درمان باید طولانی مدت ادامه یابد، مگر آنکه التهاب کبد کاملافًروکش کند و یا اینکه به درمان جواب ندهد و یا در مسیر درمان، عوارض جانبی شدید در شخص ظاهر شود. در مرحله فروکش بیماري، شخص علایمی نداشته و آزمایشهاي کبدي نیز در حد طبیعی هستند ودر نمونه برداري، کبد رو به بهبود است. اگر نیاز به شروع درمان نبودتکرار و پیگیري آزمایشات کبدي بصورت مرتب توصیه میشود. پیگیريها شامل معاینه و آزمایشات خونی هر چند ماه یک بار تکرار میشود و نمونه برداري کبد هم در بعضی شرایط توصیه میشود. تغذیه در هپاتیت خود ایمنی در هپاتیت خودایمنی معمولاً رژیم غذایی کم چربی و کم نمک توصیه میشود.
پرهیز از الکل و مصرف محدود غذاهایی مانند سوسیس، کالباس و کنسروها توصیه میشود. همچنین توصیه میشود تا مصرف میوهها، سبزیجات، مرغ، ماهی و منابع گیاهی زیاد انجام شود. پرهیز از چاق شدن و انجام بیشتر فعالیت فیزیکی کافی سودمند است. ورزش و فعالیت بدنی منظم و روزانه مفید است. از مصرف غذاهاي مانده و احتمالا فاسد خودداري کنید.
منبع: معاونت درمان دانشگاه پزشکی همدان

https://t.me/AutoimmunIr

روماتیسم مفصلی در بیماران مبتلا به بیماری های خودایمنی کبدی

این بیماری جزو بیماری های خود ایمنی مزمن محسوب می‎شود . در بین زنان ، افراد سیگاری و افراد با سابقه خانوادگی بیشترین شیوع را دارد. افراد بیمار به طور غالب در انجام کارهای روزمره خود با مشکل مواجه می شوند.

جهت تشخیص وجود اختلال حتی در یکی از مفاصل نشان دهنده این بیماری است و هرچه تعداد مفاصل درگیر بیشتر شود تشخیص آن راحتتر خواهد بود. درد در مفاصل درگیر و تشدید درد در اثر حرکت و تورم و حساسیت مفاصل در لمس از مهم ترین علائم این بیماری است. خشکی صبحگاهی جزو علایم شاخص بیماری است.

آرتریت روماتوئید مثل بقیه التهابات مفصلی باعث تخریب غضروف شده و موجب ایجاد ضایعاتی در استخوان می‎شود و مشخصات خاص دارد مثلا یه صورت قرینه است یعنی اگر یک طرف دست درگیر شود طرف دیگر هم حتما درگیر خواهد شد.

علت دقیق آرتریت روماتوئید ناشناخته‌ است ولی در ایجاد این بیماری ایمنی سلولی و ایمنی هومورال هر دو نقش دارند.

افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید، نسبت به دیگران شانس ابتلای بیشتری به بیماری‌های مزمن مانند پوکی استخوان، آلرژی، بدخیمی‌ها، عفونت‌ها، بیماری‌های گوارشی، بیماری‌های قلبی–عروقی و فشارخون دارند.

دقت کنید که تشخیص آرتریت روماتوئید بر اساس علائم فرد صورت می گیرید و نتایج آزمایشگاهی صرفا برای کمک به پزشک در تصمیم گیری هستند و در تشخیص بیماری نقشی ندارند.

درمان

از آنجا که علت آرتریت روماتوئید ناشناخته‌است و هیچ‌یک از ملاحظات درمانی علاج بخش قطعی نیستند؛ بنابراین همه آن‌ها را باید تسکین دهنده در جهت تخفیف علایم و نشانه‌های بیماری ومتوقف‌کننده بیماری قلمداد نمود.
درمان شامل مصرف داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی(آسپرین، پیروکسیکام، سولفاسالازین، دیکلوفناک، ایندومتاسین، ناپروکسن و بروفن و…)است. در موارد شدید از استروئیدها مانند پردنیزولون استفاده می‌شود که عوارض جانبی زیادی دارد. داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی که برای کنترل علائم مصرف می‌شود ممکن است عوارضی مانند مشکلات گوارشی ایجاد نمایند. داروهای تعدیل‌کننده سیستم ایمنی مانند داروهای ضد مالاریا (هیدروکسی کلروکین)، سولفاسالازین و مینوکسی سیلین نیز به کار می‌روند.

https://t.me/AutoimmunIr

رژیم غذایی مناسب برای بیماران کبد چرب

بدن چربی را در قسمت‌های زیادی ذخیره می‌کند تا از آن به عنوان انرژی استفاده کند. فقط بخشی از کبد از چربی تشکیل شده است، اما اگر محتوای چربی کبد خیلی زیاد باشد می‌تواند علامتی از بیماری کبد چرب باشد.
بدن چربی را در قسمت‌های زیادی ذخیره می‌کند تا از آن به عنوان انرژی و عایق سازی استفاده کند. فقط بخشی از کبد از چربی تشکیل شده است، اما اگر محتوای چربی کبد خیلی زیاد باشد می‌تواند علامتی از بیماری کبد چرب باشد. بیماری کبد چرب به کبد آسیب می‌زند، مانع عملکرد او در دفع سموم شده و نمی‌تواند برای سیستم گوارشی زرداب تولید کند. وقتی کبد نتواند این کارها را به طور موثر انجام دهد، فرد را در معرض ابتلا به سایر مشکلات در بدن قرار می‌دهد. درمان اولیه‌ی کبد چرب، ایجاد تغییرات در رژیم غذایی و ورزش است، البته بسیاری از افراد برای درمان‌های بیشتر نیاز دارند تا به پزشک مراجعه کنند.

رژیم غذایی مناسب برای افرادی که کبد چرب دارند شامل طیف وسیعی از غذاهاست. کاهش مصرف کالری و خوردن فیبر زیاد و غذاهای طبیعی، شروع خوبی هستند. مصرف غذاهایی که دارای کربوهیدرات‌های پیچیده، فیبر و پروتئین‌اند، می‌تواند به بدن در احساس سیری بیشتر کمک کرده و انرژی یکنواختی ایجاد کند.
غذاهایی که از التهاب کم می‌کنند یا به بدن برای ترمیم سلول‌ها کمک می‌کنند نیز به همان اندازه مهم‌اند.
برخی از افراد سعی می‌کنند برنامه‌ی غذایی خاصی را انتخاب کنند، مثلا رژیم غذایی بر پایه‌ی گیاهی یا رژیم مدیترانه‌ای. متخصص تغذیه معمولا می‌تواند به فرد بیمار کمک کند تا برنامه‌ی غذایی مناسب ذائقه، وضعیت سلامتی و بیماری‌تان را انتخاب کنید. ضمنا، علاوه بر دستورالعمل‌های اساسی، غذاهای خاصی نیز هستند که می‌توانند برای مبتلایان به کبد چرب مفید باشند، شامل:
سیر: سیر در بسیاری از رژیم‌های غذایی ماده‌ای پُر مصرف بوده و برای بیماران کبد چرب بسیار مفید است. مطالعه‌ای نشان داده که مکمل سیر می‌تواند به کاهش وزن و چربی در مبتلایان به بیماری کبد چرب کمک کند.

اسیدهای چرب امگا ۳: مروری بر تحقیق اخیر دریافت که اسیدهای چرب امگا ۳، سطح HDL و چربی کبد را در افراد دچار بیماری کبد چرب بهبود می‌دهد. برای تائید این تئوری به تحقیقات گسترده‌تری نیاز است اما غذاهای سرشار از امگا ۳ می‌توانند به کاهش چربی کبد کمک کنند. این غذاها شامل سالمون، ساردین، گردو و بذر کتان می‌شوند.
قهوه: نوشیدن قهوه، یک عادت معمولی برای بسیاری از افراد است، اما فواید دیگری نیز دارد. گزارشی در Annals of Hepatology به این موضوع اشاره کرده که، قهوه حاوی اسید کلروژنیک است که ترکیبی با خواص آنتی اکسیدانی و ضد التهابی است و ضمنا به کاهش کلسترول و فشار خون بالا کمک می‌کند. علاوه بر این ترکیب مفید، خود قهوه می‌تواند به محافظت از بدن در برابر کبد چرب غیر الکلی کمک کند. افزودن قهوه به عادت‌های صبحگاهی‌تان می‌تواند عادت خوبی برای بیماران کبد چرب باشد.

بروکلی: خوردن طیف متنوعی از سبزیجات برای بیماری کبد چرب مفید است، اما بروکلی سبزی است که حتما باید در رژیم غذایی وجود داشته باشد. مقاله‌ای در نشریه‌ی Nutrition دریافت که مصرف بلند مدت بروکلی به پیشگیری از ایجاد چربی در کبد کمک می‌کند. محققان همچنان نیاز دارند تا برای نتیجه گیری‌های دقیق‌تر به مطالعات بیشتری بپردازند اما همین شواهد اولیه نیز متقاعد کننده به نظر می‌رسند.
چای: استفاده از چای به منظور درمان، الگویی است که تاریخچه‌ی هزاران ساله دارد. تحقیقی جدید در World Journal of Gastroenterology توصیه می‌کند، چای بویژه چای سبز می‌تواند به کاهش درصد چربی بدن و چربی خون کمک کند. مقادیر بالاتر آنتی اکسیدان در چای سبز، مفیدتر به نظر می‌رسد.

گردو: مغزهای درختی در هر برنامه‌ی غذایی عالی هستند، اما گردو به دلیل محتوای امگا ۳ بالایی که دارد، مورد توجه خاصی قرار می‌گیرد. گزارشی در سال ۲۰۱۵ دریافت خوردن گردو موجب بهبود تست‌های کبد در افراد مبتلا به بیماری کبد چرب غیر الکلی شده بود.
آوکادو: آوکادو غنی از چربی‌های سالم است اما مواد مغذی ضد التهابی و فیبر محلول نیز دارد که می‌تواند به کاهش قند خون و استرس اکسیداتیو در بدن کمک کند.
سویا و پروتئین وِی: برخی از پروتئین‌ها می‌توانند به محافظت از بدن در برابر بیماری کبد چرب کمک کنند. سویا و پروتئین وِی، به تعادل اثرات مصرف کربوهیدرات کمک کرده و می‌توانند سطح قند خون را پایین بیاورند. همچنین این دو عامل می‌تواند به حفظ عضلات بدن و کاهش وزن کمک کنند.

https://t.me/FattyLiverIr

بیماری شوگرن/درمان خشکی دهان

درمان خشکی دهان
برای کم کردن خشکی دهان راه های مختلفی وجود دارد . شما می توانید بعضی از این روش ها را خودتان امتحان کنید و بعضی از درمان ها را هم پزشک معالج برای شما تجویز می کند.
– جویدن آدامس و مکیدن آب نبات :
اگر غدد بزاقی شما هنوز مقداری بزاق ترشح می کنند شما می توانید با جویدن آدامس یا مکیدن آب نبات آن ها را تحریک کنید. اما آدامس و آب نبات باید از انواع بدون قند باشند زیرا دهان خشک شما را مستعد پوسیدگی های شدید دندانی می کند
– نوشیدن آب :
در طول روز هر بار مقدارکمی (یک جرعه) آب یا نوشیدنی دیگر بدون قند و بدون گاز بنوشید. دقت کنید که نوشیدن مقدار زیاد آب یا مایعات دیگر در طول روز در برطرف کردن خشکی دهان موثرتر از نوشیدن یک جرعه آب نیست و باعث زیاد شدن دفعات ادرار کردن می شود. دقت کنید که هربار مقدار کمی مایعات بنوشید اما دفعات نوشیدن نیز نباید خیلی زیاد باشد. اگر هر چند دقیقه یک بار مایعات بنوشید ماده موکوس مانندی که مخاط دهان را می پوشاند
کم شده یا از بین می رود که خود این امر می تواند احساس خشکی در دهان را افزایش دهد .
– چرب کردن لب ها :
برای نرم کردن لب های خشک و ترک خورده می توانید از چرب کننده های لب از نوع روغنی یا وازلینی استفاده کنید. اگر زخم دهان دارید پزشک ممکن است برای برطرف کردن درد و التهاب دهان شویه پماد یا ژل تجویز کند.
جایگزین بزاق:
اگر بزاق ندارید یا مقدار آن خیلی کم است، پزشک ممکن است یک جایگزین بزاق برای شما تجویز کند. این محصولات بعضی از خواص بزاق را دارند و بیمار احساس می کند که دهان او تر است اما اثر آن ها محدود است زیرا در نهایت بیمار آن را می بلعد .صبح ها بعد از بیدار شدن بهتر است از این ترکیبات بجای آب استفاده شود زیرا علائم را بطور موثرتری تخفیف می دهند و مقدار ادرار را افزایش نمی دهند.
داروها:
(cevimeline and pilocarpine) دو نوع دارو ترشح بزاق را زیاد می کنند که عبارتند از پیلوکارپین و سویِملین
اثر این داروها چند ساعت طول می کشد و بیمار می تواند آن ها را ۳ تا ۴ بار در روز مصرف کند. اما این داروها برای همه بیماران مناسب نیستند.
علاوه بر درمان خشکی دهان، عوارض آن نیز در بعضی از بیماران باید درمان شود .بطور مثال بیمارانی که خشکی می شوند. بر اثر این عفونت لکه های قرمز (candidiasis) دهان دارند به آسانی دچار عفونت قارچی کاندیدایی رنگ همراه با سوزش در دهان پیدا می شود. درمان این عفونت با داروهای ضد قارچ صورت می گیرد.
اهمیت رعایت بهداشت دهان:
بزاق طبیعی حاوی موادی است که میکروب های مسئول ایجاد پوسیدگی دندان و عفونت های دهان را از بین میبرد. بنابراین اگر بزاق موجود نباشد رعایت بهداشت دهان اهمیت زیادتری پیدا می کند. رعایت نکات زیر برای جلوگیری از پوسیدگی دندان و عفونت ها مفید هستند:
– بطور مرتب حد اقل دو بار در سال برای معاینه دندان ها و تمیز کردن آن ها به دندان پزشک مراجعه کنید.

منبع: انجمن روماتولوژی ایران

https://t.me/AutoimmunIr

سندروم شوگرن/بخش دوم

بخش دوم: درمان سندرم شوگرن
درمان سندرم شوگرن از بیماری به بیماردیگر و بر حسب گرفتاری قسمت های مختلف بدن متفاوت است. در همه بیماران برای کنترل علائم، به ویژه خشکی چشم و دهان استفاده از قطره های اشک مصنوعی، محرک ترشح بزاق و مرطوب کننده های دهان توصیه می شوند.
درمان خشکی چشم:
– قطره های اشک مصنوعی:
انواع قطره ها برای مرطوب کردن چشم وجود دارند که به اشک مصنوعی معروف هستند و جایگرین برای اشک طبیعی هستند. غلظت اشک های مصنوعی متفاوت است. بعضی از قطره ها حاوی مواد نگهدارنده هستند که ممکن است چشم ها را تحریک کنند. اشک ها ی مصنوعی که بدون مواد نگهدانرده هستند، چشم ها را تحریک نمی کنند.
– پمادها:
چون خاصیت مرطوب کنندگی آن ها نسبت به قطره ها به مدت طولانی تریسن باقی می ماند، معمولا آن ها را برای استفاده در شب ها تجویز می کنند.

مراقبت از چشم ها
– از قطره های اشک مصنوعی که چشمان شما را تحریک می کنند استفاده نکنید. قطره های مختلف را امتحان کنید و قطره ای را پیدا کنید که چشمان شما را ناراحت نکند .معمولا قطره هایی که بدون مواد نگهدارنده هستند برای استفاده طولانی مناسب هستند.
– عمل پلک زدن را زیاد انجام بدهید. معمولا در موقع خواندن یا کار با کامپیوتر پلک زدن کمتر می شود. بخاطر داشته
باشید که در هر دقیقه ۵ تا ۶ بار پلک بزنید.
– چشمان خود را از گرد و خاک و باد محافظت کنید.
– در اتاق هائی که بیشتر وقت خود را می گذرانید دستگاه های مولد رطوبت قرار دهید و یا از آن ها در سیستم گرما و سرمای محل سکونت خود استفاده کنید.
– سیگار نکشید و در اتاق هائی که دود سیگار وجود دارد نمانید.
اگر از ریمل استفاده می کنید فقط در نوک مژه ها از آن استفاده کنید بطوریکه وارد چشم ها نشود .برای جلوگیری ازتحریک چشم ها کرم های صورت را در زیرپلک تحتانی نمالید.
– از پزشک خود سئوال کنید که آیا هیچکدام از داروهائی که مصرف می کنید ایجاد خشکی می کنند.

https://t.me/AutoimmunIr

سندروم شوگرن/بخش اول

بخش اول: سندرم شوگرن چیست؟

سندرم شوگرن، یک بیماری خود ایمنی مزمن است. بطور طبیعی سیستم ایمنی بدن را از گزند عوامل خارجی محافظت می کند ولی در بیمار مبتلا به بیماری خودایمن سیستم ایمنی بدن به بافت ها و سلول های خودی حمله می کند. در سندرم شوگرن سیستم ایمنی به غدد مختلف از جمله غدد بزاقی و اشک حمله میکند و بدنبال این تهاجم خشکی چشم، دهان و نقاط دیگر بدن روی میدهد، غدد بزاقی و غدد اشکی که رطوبت دهان و چشم ها را تامین می کنند گرفتار می شوند .گرفتاری این غدد موجب کاهش تولید بزاق و اشک چشم شده و در نتیجه خشکی دهان و خشکی چشم ها بوجود می آید.
اصطلاح پزشکی است که برای خشکی چشم ها که در (sicca Keratoconjunctivitis) کراتوکنژنکتیویتسیکا سندرم شوگرن وجود دارد بکار می رود. خشکی چشم ها را بیماران با عباراتی نظیر احساس وجود شن و خاک در چشمها بیان می کنند. بعضی از بیماران دچار تاری دید بوده و یا براثر نور شدید و نور فلوئورسنت ناراحتی در چشم ها پیدا می کنند.
اصطلاح پزشکی است که برای خشکی دهان بکار می رود .خشکی دهان موجب اختلال (Xerostomia) گزرستمی درحس چشایی صحبت کردن و گاهی اشکال در بلع می شود .کمبود بزاق می تواند پوسیدگی های دندان و یا عفونتهای دهان هم ایجاد کند.
دو نوع سندرم شوگرن وجود دارد که اولیه و ثانویه نامیده می شوند. هر دو نوع بیماری های سیستمیک هستند. بدین معنی که بسیاری از قسمت های بدن را گرفتار می کنند. در شوگرن اولیه کاهش عملکرد غدد اشکی و بزاقی بتدریج پیشرفت می کنند و علاوه بر گرفتاری این غدد علائمی در قمسمت های دیگر بدن نیز بوجود می آید. شوگرن ثانویه در بیمارانی اتفاق می افتد که مبتلا به یک بیماری زمینه ای خودایمنی و التهابی مانند آرتریت روماتوئید یا لوپوس نیز
هستند. شوگرن اولیه سریعتر پیشرفت می کند و موجب اختلال در عملکرد غدد اشکی و بزاقی می شود .شوگرن ثانویه نسبت به نوع اولیه خشکی کمتری در چشم ها و دهان ایجاد می کند ولی در این بیماران هم بیماری اولیه و هم علائم شوگرن ثانویه باید درمان شوند.
همانطور که گفته شد سندرم شوگرن یک بیماری سیستمیک است و می تواند قسمت های مختلف بدن را گرفتار کند.
علائم دیگر در سندرم شوگرن عبارتند از: خستگی خشکی پوست سرفه های خشک و خشکی واژن. برخی از بیماران درد و خشکی و تورم در مفاصل داشته و یا از بی حسی و گزِگزشدن اندام ها شکایت دارند. بندرت درگیری کلیه، ریه و کبد دیده میشود علائمی که کمترشایع هستند عبارتند از:ضایعات پوستی، التهاب ریه کلیه ها و کبد.

https://t.me/AutoimmunIr

جراحی اسلیو برای چاقی/ بخش چهارم

بخش چهارم: خطرات و عوارض جراحی اسلیو معده

جراحی اسلیو معده یک روش جراحی بسیار ساده همراه با عوارض کم است. بیشترین عوارض معمولاً در چند روز اول بعد از عمل جراحی رخ می‌دهد. با این وجود قبل از تن دادن به این عمل جراحی باید به درک درستی از خطرات و عوارض احتمالی آن در طول و بعد از جراحی رسید. خطر مرگ پس از عمل جراحی اسلیو معده کم است. نگران‌کننده‌ترین عارضه عمل جراحی اسلیو معده نشت از محل بخیه است که می‌تواند در طول یا بعد از عمل جراحی رخ دهد. در طول عمل جراحی معمولاً شناسایی و قبل از به پایان رسیدن عمل اصلاح می‌گردد. ولی عارضه‌ی نشت معمولاً در طول ماه اول بعد از عمل جراحی رخ می‌دهد که می‌تواند به علت خوردن غذاهای نامناسب باعث آسیب بافت معده و عدم ترمیم مناسب آن شود. نشت منجر به عفونت عمده و ورود مایعات محتویات معده به فضای درون شکم خواهد شد. علایم آن به صورت افزایش ضربان قلب، تب، درد قفسه سینه و درد شکم بروز می‌کند.

ریفلاکس معده و مری ممکن است در ده درصد موارد رخ دهد و نشانه‌های آن ممکن است تنها چند ماه بعد از عمل ادامه یابد و معمولاً کمتر ادامه‌دار خواهد شد. مصرف داروهای تجویزی در چند ماه ابتدایی پس از عمل می‌تواند اثربخش باشد.

احتمال ایجاد کشش درون معده و بزرگ شدن درون آن وجود دارد که با رعایت چند نکته می‌توان از کشش مجدد چین‌های درون معده جلوگیری نمود ازجمله:

•  نوشیدن آب یک ساعت قبل و یک ساعت بعد از خوردن غذا؛

•  عدم مصرف نوشیدنی و نوشابه‌های گازدار؛

•  مصرف میان وعده‌های سالم و کوچک هنگام احساس گرسنگی؛

•  مصرف غذاهای حاوی مواد مغذی در وعده‌های غذایی اصلی؛

عوارض دیگری که می تواند رخ دهد عبارتند از صدمات داخلی، خونریزی، لخته شدن خون در وریدهای پا و ریه یا شکم، عفونت در شکم و قفسه سینه یا زخم، واکنش‌های آلرژیک به داروی بی‌هوشی که ممکن است پس از هر عمل جراحی رخ دهد. اما اقدامات احتیاطی در تمام بیماران این خطرات را به حداقل می‌رساند.

باید در نظر داشت که پرخوری معده را در مسیر چاقی قرار خواهد داد. به طور متوسط، بیماران که جراحی اسلیو معده انجام داده‌اند، در حدود ۶۰ درصد از وزن اضافی خود را از دست می‌دهند. بسیاری از افرادی که ورزش روزانه نیز داشته‌اند به مراتب مؤفق به کاهش وزن بیش از ۶۰ درصد شده‌اند. البته برخی از افرادی که به عادات بد غذایی خود بازگشتند نیز کمتر از ۶۰ درصد از وزن خود را ازدست داده‌اند.

با کاهش وزن ممکن است تغییراتی در وضعیت احساسی و عاطفی فرد ایجاد شود که از تغییرات هورمونی ایجاد شده در بدن ناشی می‌شود. کاهش وزن شدید منجر به تغییر در تولید هورمون استروژن و تستوسترون و در نتیجه نوسانات خلقی به خصوص در ۲ ماه اول بعد از عمل جراحی خواهد شد. در صورت عدم تحمل تغییرات روحی ایجاد شده می‌توان از یک مشاوره روان‌شناس کمک گرفت.

برای حفظ وزن ایده‌ال پس از جراحی اسلیو معده لازم است تا تغییرات دائمی در سبک زندگی فرد ایجاد شود. رژیم غذایی سالم و مغذی و در حجم مطلوب، ترک پرخوری و انجام ورزش روزانه یا حداقل سه بار در هفته به مدت سی دقیقه می‌تواند به تعادل کالری دریافتی و مصرفی و ثبات وزن کمک کند. در صورتی که عادت به خوردن بی‌رویه برای تخلیه‌ی روانی خود هنگام ناراحتی یا عصبانیت دارید، باید آن را با کمک یک روان‌شناس ترک کنید. معمولاً بیماران ۳ هفته پس از ترخیص از بیمارستان و پس از آن هر سه ماه یک بار در سال اول بعد از عمل جراحی نیاز به معاینه و ویزیت پیگیری دارند.

https://t.me/FattyLiverIr

جراحی اسلیو برای چاقی/ بخش سوم

بخش سوم: اقدامات و مراقبت لازم پس از جراحی اسلیو معده
به طور معمول، در ۵ ساعت اول بعد از عمل جراحی اسلیو معده از فرد خواسته می‌‌شود تا برای کمک به کاهش خطر لخته شدن خون در پاها چند قدمی کنار تخت خود قدم بزند. درد ناشی از عمل اسلیو معده می‌تواند برای برخی بسیار دردناک است و برای برخی دیگر قابل تحمل‌تر باشد. هر فردی میزان شدت درد متفاوتی را تجربه می‌کند و ضد درد‌های مختلفی برای افراد به کار گرفته می‌شود.
برخی از روش‌های اسلیو معده سرپایی (شما می توانید در همان روز ترخیض شوید) و بسیاری از آن‌ها به بستری ۱ یا ۲ روز در بیمارستان به منظور کسب بهبودی نیاز دارد. برخی از جراحان ترجیح می‌دهند بیمار ۳ روز را در بیمارستان سپری کند، در حالی که برخی دیگر به راحتی اجازه ترخیص خواهند داد. مهم پیروی از نظر جراح است. در نهایت بیمار با یک دفترچه دستورالعمل پس از عمل اسلیو معده و نسخه دارویی از بیمارستان مرخص می‌شود. نکات موجود در دفترچه شامل:
• مصرف جرعه‌ای مایعات به طور مداوم در طول روز برای جلوگیری از ابتلا به کم‌آبی بدن فراموش نشود؛
• حرکات روده‌ای مشکل یا دردناک و ابتلا به یبوست در هفته اول بعد از عمل طبیعی است که با مصرف داروی ضد درد تشدید می‌شود. ولی با این حال از کمک گرفتن از جراح خود برای حل این مشکل دریغ نشود؛
• داروی ضد درد فقط در مواقع لزوم مصرف شود؛
• داروهای تجویز شده به منظور کاهش اسیدیته معده برای رفع سوزش سر دل به طور منظم مصرف شود؛
• پیاده روی و ورزش روزانه به روند درمان و بهبودی کمک می‌کند؛
• از بلند کردن اجسام سنگین پرهیز شود، زیرا می‌تواند به بخیه‌های ناحیه جراحی فشار آورد و منجر به درد شدید گردد؛
• احساس خستگی مفرط به دلیل کاهش کالری مصرفی تا یک ماه بعد از عمل جراحی طبیعی است؛
• استحمام و یا نشستن در وان آب داغ تا ۳ هفته اول بعد از عمل به تأخیر افتد؛
• بازگشت به محل کار بسته به نوع شغل فرد طی ۲ الی ۴ هفته پس از عمل امکان‌پذیر است. بیشتر افراد بعد از ۴ الی ۶ هفته قدرت و توانایی کامل خود را به دست می‌آورند؛
در صورت مشاهده این علایم حتماً به پزشک خود مراجعه شود. علایم هشدار پس از عمل اسلیو معده شامل:
• تب و لرز شدید؛
• درد در حال افزایش؛
• قرمزی، گرمی یا تخلیه چرک از محل بخیه‌ها؛
• تهوع مداوم؛
• ناتوانی در بلع مایعات.
رژیم غذایی پس از عمل اسلیو معده
با کوچک و باریک شدن معده بسیار مهم است که رژیم غذایی حاوی مواد مغذی را پیش بگیرید. به عبارتی سبزیجات، منابع حاوی پروتئین بدون چربی و غلات سبوس دار باید در رژیم غذایی روزانه فرد قرار گیرد. بیشتر پزشکان توصیه می‌کنند تا این افراد بخش زیادی از کالری مورد نیاز بدن خود را از گوشت بدون چربی به دست آورند. با این حال، باید توجه داشت که برخی از گیاه‌خواران نیز عمل جراحی اسلیو معده مؤفق داشته‌اند. رژیم غذایی پیشنهادی پس از عمل اسلیو معده عبارت است از:

o مصرف مایعات صاف شده در هفته اول بعد از عمل جراحی که شامل آب، آبگوشت فاقد چربی و … است؛
o رژیم غذایی مایع کامل و دارای پروتئین از هفته دوم بعد از عمل شروع می‌شود؛
o غذاهای نرم و به شکل پوره از هفته سوم که شامل سوپ، تخم مرغ نیمرو و پنیر است؛
و غذاهای نرم از هفته چهارم با مصرف مرغ آب‌پز، ماهی، غلات و پوره سیب‌زمینی توصیه می‌شود؛
o مرحله پنجم: زمان شروع معرفی غذاهای واقعی ولی در حجم و مقادیر کم و با فاصله یک روزه است.
سایر نکات مهم درباره خوردن و آشامیدن پس از جراحی شامل:
• خوب جویدن و غذا خوردن به آرامی لازم است؛
• خوردن ۳ وعده غذایی کوچک در روز الزامی است؛بخش سوم: اقدامات و مراقبت لازم پس از جراحی اسلیو معده
به طور معمول، در ۵ ساعت اول بعد از عمل جراحی اسلیو معده از فرد خواسته می‌‌شود تا برای کمک به کاهش خطر لخته شدن خون در پاها چند قدمی کنار تخت خود قدم بزند. درد ناشی از عمل اسلیو معده می‌تواند برای برخی بسیار دردناک است و برای برخی دیگر قابل تحمل‌تر باشد. هر فردی میزان شدت درد متفاوتی را تجربه می‌کند و ضد درد‌های مختلفی برای افراد به کار گرفته می‌شود.
برخی از روش‌های اسلیو معده سرپایی (شما می توانید در همان روز ترخیض شوید) و بسیاری از آن‌ها به بستری ۱ یا ۲ روز در بیمارستان به منظور کسب بهبودی نیاز دارد. برخی از جراحان ترجیح می‌دهند بیمار ۳ روز را در بیمارستان سپری کند، در حالی که برخی دیگر به راحتی اجازه ترخیص خواهند داد. مهم پیروی از نظر جراح است. در نهایت بیمار با یک دفترچه دستورالعمل پس از عمل اسلیو معده و نسخه دارویی از بیمارستان مرخص می‌شود. نکات موجود در دفترچه شامل:
• مصرف جرعه‌ای مایعات به طور مداوم در طول روز برای جلوگیری از ابتلا به کم‌آبی بدن فراموش نشود؛
• حرکات روده‌ای مشکل یا دردناک و ابتلا به یبوست در هفته اول بعد از عمل طبیعی است که با مصرف داروی ضد درد تشدید می‌شود. ولی با این حال از کمک گرفتن از جراح خود برای حل این مشکل دریغ نشود؛
• داروی ضد درد فقط در مواقع لزوم مصرف شود؛
• داروهای تجویز شده به منظور کاهش اسیدیته معده برای رفع سوزش سر دل به طور منظم مصرف شود؛
• پیاده روی و ورزش روزانه به روند درمان و بهبودی کمک می‌کند؛
• از بلند کردن اجسام سنگین پرهیز شود، زیرا می‌تواند به بخیه‌های ناحیه جراحی فشار آورد و منجر به درد شدید گردد؛
• احساس خستگی مفرط به دلیل کاهش کالری مصرفی تا یک ماه بعد از عمل جراحی طبیعی است؛
• استحمام و یا نشستن در وان آب داغ تا ۳ هفته اول بعد از عمل به تأخیر افتد؛
• بازگشت به محل کار بسته به نوع شغل فرد طی ۲ الی ۴ هفته پس از عمل امکان‌پذیر است. بیشتر افراد بعد از ۴ الی ۶ هفته قدرت و توانایی کامل خود را به دست می‌آورند؛
در صورت مشاهده این علایم حتماً به پزشک خود مراجعه شود. علایم هشدار پس از عمل اسلیو معده شامل:
• تب و لرز شدید؛
• درد در حال افزایش؛
• قرمزی، گرمی یا تخلیه چرک از محل بخیه‌ها؛
• تهوع مداوم؛
• ناتوانی در بلع مایعات.
رژیم غذایی پس از عمل اسلیو معده
با کوچک و باریک شدن معده بسیار مهم است که رژیم غذایی حاوی مواد مغذی را پیش بگیرید. به عبارتی سبزیجات، منابع حاوی پروتئین بدون چربی و غلات سبوس دار باید در رژیم غذایی روزانه فرد قرار گیرد. بیشتر پزشکان توصیه می‌کنند تا این افراد بخش زیادی از کالری مورد نیاز بدن خود را از گوشت بدون چربی به دست آورند. با این حال، باید توجه داشت که برخی از گیاه‌خواران نیز عمل جراحی اسلیو معده مؤفق داشته‌اند. رژیم غذایی پیشنهادی پس از عمل اسلیو معده عبارت است از:

o مصرف مایعات صاف شده در هفته اول بعد از عمل جراحی که شامل آب، آبگوشت فاقد چربی و … است؛
o رژیم غذایی مایع کامل و دارای پروتئین از هفته دوم بعد از عمل شروع می‌شود؛
o غذاهای نرم و به شکل پوره از هفته سوم که شامل سوپ، تخم مرغ نیمرو و پنیر است؛
و غذاهای نرم از هفته چهارم با مصرف مرغ آب‌پز، ماهی، غلات و پوره سیب‌زمینی توصیه می‌شود؛
o مرحله پنجم: زمان شروع معرفی غذاهای واقعی ولی در حجم و مقادیر کم و با فاصله یک روزه است.
سایر نکات مهم درباره خوردن و آشامیدن پس از جراحی شامل:
• خوب جویدن و غذا خوردن به آرامی لازم است؛
• خوردن ۳ وعده غذایی کوچک در روز الزامی است؛
• در صورت نیاز خوردن مواد غذایی متراکم و حاوی مواد مغذی کوچک به عنوان یک میان وعده توصیه می‌شود؛
• مصرف پروتئین کافی به همراه سبزیجات و میوه‌جات نباید فراموش شود؛
ویتامین‌ها و مکمل‌های روزانه پس از عمل جراحی اسلیو معده
از آن‌جایی که احتمال ابتلا به کمبود ویتامین و مواد معدنی پس از جراحی اسلیو معده وجود دارد باید با مصرف مکمل‌ها و ویتامین‌های تجویزی از ابتلا به این کمبود تغذیه‌ای جلوگیری نمود. گاهی نیاز به مصرف دو بار در روز این مکمل‌ها وجود دارد. لیستی از این ویتامین ها و مواد معدنی شامل:
• آهن که زمان شروع آن را پزشک مشخص می‌کند؛
• سیترات کلسیم ۳ بار در روز و شروع مصرف آن ۱ ماه بعد از عمل جراحی است که باید به صورت جویدنی یا مایع با فاصله دو ساعتی از مکمل آهن مصرف شود؛
• ویتامین B12 که با نظز پزشک به صورت زیر زبانی روزانه یا تزریقی هفتگی تجویز می‌شود؛
ش مکمل‌های پروتئین‌ای به منظور تأمین حداقل ۶۰ گرم پروتئین روزانه گاهی با نظر پزشک تجویز می‌شود.
• در صورت نیاز خوردن مواد غذایی متراکم و حاوی مواد مغذی کوچک به عنوان یک میان وعده توصیه می‌شود؛
• مصرف پروتئین کافی به همراه سبزیجات و میوه‌جات نباید فراموش شود؛
ویتامین‌ها و مکمل‌های روزانه پس از عمل جراحی اسلیو معده
از آن‌جایی که احتمال ابتلا به کمبود ویتامین و مواد معدنی پس از جراحی اسلیو معده وجود دارد باید با مصرف مکمل‌ها و ویتامین‌های تجویزی از ابتلا به این کمبود تغذیه‌ای جلوگیری نمود. گاهی نیاز به مصرف دو بار در روز این مکمل‌ها وجود دارد. لیستی از این ویتامین ها و مواد معدنی شامل:
• آهن که زمان شروع آن را پزشک مشخص می‌کند؛
• سیترات کلسیم ۳ بار در روز و شروع مصرف آن ۱ ماه بعد از عمل جراحی است که باید به صورت جویدنی یا مایع با فاصله دو ساعتی از مکمل آهن مصرف شود؛
• ویتامین B12 که با نظز پزشک به صورت زیر زبانی روزانه یا تزریقی هفتگی تجویز می‌شود؛

•مکمل‌های پروتئین‌ای به منظور تأمین حداقل ۶۰ گرم پروتئین روزانه گاهی با نظر پزشک تجویز می‌شود.

https://t.me/FattyLiverIr